Tja lieve volgers, ik zie dat het alweer lang geleden is dat ik wat heb geschreven maar er is dan ook behoorlijk wat gebeurd. 5 September vorig jaar ben ik aan mijn knie geopereerd en heb een nieuwe knie, dat betekent na de 1e 2 weken met erg veel pijn en aan de oxycodon als pijnstiller dat ik niet veel gedaan heb, eigenlijk alleen maar zielig zittn wezen. Gelukkig met oefeningen thuis met de fysiotherapeut en daarna naar de sportschool om onder begeleiding oefeningen te doen om weer kracht in het been te krijgen ging het iedere dag een stukje beter. Echter, helaas ging het op 16 november mis, ik moest op een fiets gaan zitten afgesteld op mijn lengte en toen ik ging zitten zakte het zadel naar beneden naar de  beginstand en mijn volle gewicht kwam op mijn geopereerde been terecht, ik gilde van de pijn. Naar het ziekenhuis en conclusie na de foto's zwaar beschadigde zijbanden en scheenbeen, 6 weken met een brace moeten lopen. Zadel was vergeten te enteren door de fysiotherapeut. Wekenlang niet kunnen oefenen en een andere fysiothrapeut gezocht. Het gaat nu pas (mei 2024) de goede kant op met 2 x in de week oefenen en oefeningen thuis. Dat was over de knie.  Het schilderen stond in die tijd op een laag pitje, maar de laatste weken ben ik weer lekker bezig geweest met een schilderij bestemd voor galerie DomoEclectica in Gouda.

Bijna... maar nog niet helemaal. Tsja 3 juni bereik ik de leeftijd van 80 jaar. Zondag 2 juni komen kinderen en kleinkinderen feliciteren en het mooiste cadeau is mijn (onze) 1e achterkleinkind een jongen Mylan. Wat een heerlijkheid om zo'n baby in je armen te mogen houden, flesje geven en knuffelen, we zijn er rijk mee.

Echter 3 juni breng ik mijn man naar het UAMC waar hij weer behandeld gaat worden voor zijn essentiële tremors. Vorig jaar heeft hij een hersenoperatie gehad en is er een kastje ingebouwd, wat hoger en lager gezet kan worden om het trillen enigszins tegen te houden. Helaas is het trillen de laatste weken zo hevig geworden dat hij bijna niets meer kan en ben ik mantelzorger geworden. Mijn man kookte altijd met veel plezier en nu is dat mijn beurt en nu besef ik hoe verwend ik altijd ben geweest door hem, hij deed de boodschappen, hielp in huis, deed de administratie, allemaal dingen die tot zijn frustratie niet meer gaan. Nu maar hopen dat het weekje ziekenhuis en de behandelingen die de artsen willen uitvoeren gaan helpen met het verminderen van de trillingen en hij ook weer normaal kan eten, zijn spelletjes op zijn laptop etc. etc. Het is een hele verdrietige ziekte die hem diep ongelukkig maakt. Gelukkig kan ik nog steeds met veel plezier schilderen en waarin ik in de schilderijen mijn gevoelend kwijt kan.   Ik hoop in de volgende blog met een positiever bericht qua gezondheid van mijn man te komen. Lieve lezers , het ga U goed en tot ziens. Ans Duin.